Kitten tombola...

19-06-2016

Mea Culpa Mea Culpa.

Ik heb in mijn kinderlijk enthousiasme een voor de zelfverklaarde kattenpolitie-adepten een politiek niet correcte zin gebruikt. En ik ben daar in het weekend zwaar op afgerekend door personen die bewust zoeken naar waar ze maar kunnen opmerkingen maken omdat ze overtuigd zijn dat iedereen op de wereld die geen 4 poten of een staart heeft, slecht is. En liever met een beschuldigende vinger en kwetsend dreigement wijzen dan eens verder te denken dan hun door een paardenbril getormenteerde neus.

En als ik dan zelf nog verder durf fantaseren, want ik ben nu zelf bezig zoals zij, die waarschijnlijk het stadsleven gewoon zijn waar ze overtuigd zijn dat melk uit een tetrabrik komt, en die niet begrijpen dat er op een boerderij ook katten leven, dat zoiets natuurlijk is, die daar al eeuwen rondlopen om muizen (HELP HEN!) te vangen, kraaien te verjagen en de hond van het hof uit te dagen.

Het is volledig tegen mijn principe om te reageren om dergelijke aantijgingen, want dan eindig je in een vicieuze cirkel. Mijn motto's zijn eerder "Niet antwoorden is ook een antwoord" of "doe wel en zie niet om", maar deze vloed van vuurspuwers is niet te stoppen, misschien zijn er nog een aantal zieltjes te redden. Bij deze toon ik dan ook mijn andere wang.

Op het moment dat ik de kittens vond stond ik daar ook niet bij stil en werd ik weer een meisje van 6 jaar dat poesjes vond. Ik wou hen binnenbrengen in een gouden mandje en het leven van de commerciële weg van kattenvoer, kattenkorrels en veterinaire praktijken indragen. Dus ik plaatste de lieverds op facebook omdat ik weet dat er tussen mijn vrienden veel dierenliefhebbers zijn die zo een poesje zouden opkweken als een koninklijke huiskat.

Hiervoor gebruikte ik de door allen gekende slagzin "Deel en win een poesje"

Er wordt hele dagen gedeeld, want facebook is DE vorm om reclame te maken of aandacht te vragen, iedereen is lid, met of zonder goede bedoelingen. Om foto's, vriendschap en liefde te delen, of om tijd te verprutsen, te speurneuzen, eindeloos te discussiëren, een ander in de zak te zetten of af te schieten.

Maar laat ons een kat een kat noemen, hoe vaak wordt met deze actie iets gewonnen? En nu was er iets te winnen, een bedje van satijn voor de kittens en onvoorwaardelijke liefde voor de nieuwe baasjes.

Maar de wannabee dierenvrijheidstrijders waren niet voor interpretatie vatbaar. Ze waren ook blind voor de verliefde gloed op mijn gezicht (zie foto) met de katjes in mijn armen en zagen mij deze al levend voederen aan een slang, juist 1 van mijn lievelingsdieren.

Mijn foto werd met naam en toenaam en zichtbare herkenning van andere persoon op een forum voor gepost voor kattenliefhebbers. Vrij voor commentaren en persoonlijke berichten die niet doorkomen op mijn telefoon. Ook wie zou instaan voor de naleving van de nieuwe wetgeving werd met argusogen bekeken. Bij deze mijn welgemeende dankbaarheid aan hen die mij hiervan verwittigden en groot respect voor de mensen die mij niet kennen en toch voor mij opkwamen.

Alsof ik zomaar aan eender wie de katjes zou afgeven. Ik, die zelf de kapotgereden katten van de straat ga rapen en in de riolen kroop om mijn vermiste kat te gaan zoeken... maar we wijken af.
Er is geen pardon. Ik moet de katten naar een dierenopvang brengen en werd hier op verschillende minder mooie manieren op attent gemaakt.

Dat is allemaal zeer gemakkelijk gezegd, maar begin maar te zoeken op een boerderij.... Eerstdaags komen ze wel vanzelf tevoorschijn, met een hoge rug en veel zelfvertrouwen, want een wild kitten haal je niet zomaar in, ook al daagt die je uit om haaks over het erf te lopen. En dan is het te laat want dan zijn ze "wild" geworden, of beter KAT geworden.

Dus bij deze heb ik besloten om het hart van mama kat te volgen en hun niet verder te storen in hun natuurlijke omgeving. Zodat ze kunnen opgroeien tussen het lange gras, soezen tussen de viooltjes, 's nachts de hooizolders onveilig maken en wie weet wel eens binnenglippen als de kachel brandt of zelfs een schelle van de zeuge toegestopt krijgen.

Ik weet niet of dat allemaal politiek correct is voor de andere dieren die op de boerderij leven, en ik weet ook niet of die activisten zich zomaar zullen neerleggen bij de natuur want zij willen alle katten van de straat, maar voor mij was deze actie een kat in een zak. En die ligt nu achter me. Er is enkel nog de vraag, wat zouden die tijdelijke verzorgers dan eindelijk met die katjes doen? Toch een goede thuis bezorgen, en dat was nu net mijn bedoeling.

Er volgt nu nog een klacht bij het Kabinet, alsof ze daar niets anders te doen hebben dan mensen met een hart voor dieren te consulteren. En een klacht bij dierenwelzijn, die mij zeker zullen kunnen pakken, want ik denk dat het welzijn van mijn dieren zeer dieronwel is. Onze honden hebben een beter leven dan veel dutsjes van kinderen, voor de liefde tussen Stella en mij moet alles wijken.

Wat komt zal komen en er moet blijkbaar altijd iemand de dupe zijn, anders is de nachtrust van de gifspuwers verstoord, maar ik heb gehandeld vanuit de meest goede intenties, misschien laat dat nog eens een kattebelletje rinkelen.

Gelukkig zijn er al veel andere mensen die hun licht en liefde wel laten schijnen over dier EN mens.