De jonge vrouw en de zee

10-10-2017

Mijn geest is moe, heel moe. Elk jaar hetzelfde, ik neem geen verlof in de zomer, ik heb daar ook op dat moment geen behoefte aan. Ik ben gezegend met een job met glijtijden waar ik in de zomer vroeg naar huis kan. Het verlof op kantoor wordt elk jaar snel vastgezet door mensen met kinderen en ik heb daar geen probleem mee, "ik pas me wel aan" en ga liever buiten het seizoen op verlof.
Maar wachten tot eind oktober is veel te lang. Aandachtpunt voor 2018 : neem verlof eind augustus, ten laatste in september. En dan niet om te studeren, maar om te ontspannen. Want mijn verlof nu is opleiding, dat zal nogal wat geven !

Het jaar vliegt voorbij, een jaar met veel onderhuidse spanningen rondom mij, voor mezelf kan ik daar goed mee om, maar als ikzelf moe wordt, lukt dat minder goed. Dan word ik steeds gevoeliger en worden mijn onbewuste angsten steeds meer naar het oppervlak gebracht.
En dat is nu net wat ik meestal probeer te vermijden maar ook weinig last van heb, totdat ze plotseling voor je liggen op een schaaltje en je er moet naar kijken. Altijd boeiend.Fulltime werken, yogalessen geven en studeren eist zijn tol, ook de dagelijkse meditaties missen hun impact niet. Ik word steeds gevoeliger voor de vibraties en energieën van de mensen rondom mij, en mijn pragmatische aard kan niet alles bolwerken. Ook de wijziging in de tijden en het feit dat mensen die bezig zijn met spiritualiteit steeds meer geactiveerd worden en te verwerken krijgen drukt zwaar op me. Gelukkig wordt alles mooi verklaard en is er heel veel ondersteuning van de mensen die ons net een stapje voor zijn, dat is zeer verhelderd.

Deze ochtend riep de zee mij. Sinds gisteren ben ik gestopt met mijn Sadhana, het vraagt momenteel te veel van me en dan vind ik het beter om mezelf op dat vlak rust te gunnen.
Dus in plaats van op de mat te zitten reed ik extra vroeg naar kantoor maar mijn auto reed naar de zee. Ik moest en zou de zee horen en ruiken. Dus ik parkeerde mij op de dijk en ging luisteren naar de zee. Het was hoogtij, ik zag de zachte golven mooi aanspoelen, heel rustig, maar in een mooi onophoudelijk ritmisch patroon.

De zee sprak tot mij en zei dat alles altijd goed komt, de golven weerspiegelden de flow of life.
En het waren zachte golven. Symbool voor mijn leven. Er zijn golven, iedereen kent ups en dows, maar de golven die mij meedragen zijn niet te vergelijken met andermans golven. En dat besef ik dagelijks, daarom ben ik ook zo dankbaar en dienstbaar om anderen te helpen, in tegenstelling tot mijn levenles om vooral mezelf te dienen. Maar ik heb het gevoel dat ik door anderen te helpen ook mezelf dien.

Dus steeds opnieuw zet ik een stapje terug om anderen in het licht te zetten, om samen te werken omdat ik dat mooier vind dan alles alleen te doen, maar steeds meer word ik met de feiten vereenzelvigd dat samenwerken niet eenvoudig is en dat het zeer belangrijk is om trouw te blijven aan jezelf. Wat je zelf doet doe je beter, maar alleen is maar alleen ;-)

Elk zijn zee, elk zijn golf. Dankjewel Noordzee voor je duidelijke communicatie, morgen ben ik daar opnieuw <3